De hele wereld lijkt in shock. Zelf ben ik er vrij rustig onder dankzij mijn vertrouwen in God maar van alle kanten leven mensen mee. Het ergste vind ik het nog voor mijn gezin, die onzekerheid.
Ik heb redelijk geslapen en na een lange ochtend waarbij eerst nog een Corona test gedaan moet worden (anders mag je niet naar een ander ziekenhuis) mag ik om 11:45 naar de ambulance lopen samen met de 2 vrouwelijke chauffeur/verpleegkundige.
Lars mag ook mee en het wordt een relaxt ritje naar Utrecht.
Ik hoef gelukkig ook niet op de brancard.
Het lijkt hier een heel andere wereld, iedereen weer met mondkapjes op...
Vriendelijke ontvangst en ik mag gelukkig weer in een privé kamer.
Ook hier volgen weer de nodige onderzoeken en aan het begin van de avond wordt duidelijk dat we vandaag nog geen diagnose krijgen.
